მე ვიცი, რომ საქართველოში ქრომოსომებს ითვლიან და ამ რეალობას ვერც ხელებზე ჩამოცმული ზოლიანი და ვერც თმებზე შებანტული კოპლებიანი წინდები მავიწყებს.

ვაღიარებ, ჭრელწინდებიან ადამიანთა ფოტოები სოციალურ ქსელს აფერადებს, მაგრამ ვითარებას ვერ ცვლის – დაუნის სინდრომის მქონე პირები კვლავ ჩრდილში რჩებიან. საზოგადოებას ასეთი გადაწყვეტილება აქვს მიღებული.

დიახ, ასე ვფიქრობ, რადგან იმ ქვეყანაში ვცხოვრობ, სადაც სკოლები, რომლებიც ინკლუზიურ განათლებას ნერგავენ, ხშირად მოსწავლეებს კარგავენ. არაერთხელ მსმენია, რომ მშობლებს არ სურთ საკუთარმა შვილებმა დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვების გვერდით ისწავლონ. ამბობენ, ჩვენი შვილი მათ მანერებს გადაიღებსო.

ამიტომ ვამბობ, საქართველოში ცხოვრობენ მშობლები, რომლებიც მზად არიან ადამიანი ერთით მეტი ქრომოსომის ქონის გამო გარიყონ, იზოლაციაში მოაქციონ, მეგობრების შეძენის უფლება წაართვან. ისე კი, ნაწილს არც კი სჯერა, რომ დაუნის სინდომის მქონე ადამიანებს ურთიერთობის დამყარება შეუძლიათ. იმასაც ხშირად ამტკიცებენ, რომ დაუნის სინდრომი გენეტიკური დაავადებაა. ნაწილს ჰგონია, რომ ამ ადამიანებს მნიშვნელოვანი ინტელექტუალური შეფერხება აქვთ და მათი დასაქმება შეუძლებელია.

ასეთი სტერეოტიპების არსებობაზე კი განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას ის სექტორი უნდა გრძნობდეს, რომელსაც საზოგადოების ცნობიერების დონის ამაღლებაზე ზრუნვა ევალება, მედიას ვგულისხმობ.

ახლა ვზივარ და ინტერნეტ სივრცეში დაუნის სინდრომის შესახებ სწორედ მედია-საშუალებების მიერ მომზადებულ მასალებს ვათვალიერებ. უმრავლესობა 21 მარტით თარიღდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩემს ქვეყანაში დაუნის სინდრომის მქონე ადამიანთა არსებობა და მათი საჭიროებები ჟურნალისტებს ძირითადად მხოლოდ ამ დღეს ახსენდებათ.

ამ ადამიანთა მდგომარეობის გაუმჯობესებაზე ზრუნვის საჭიროებას ვეჭვობ, ბოლომდე ვერც ხელისუფალნი აცნობიერებენ.  ამაზე ისიც მოწმობს, რომ ქვეყანაში დაუნის სინდრომის მქონე პირთა ზუსტი სტატისტიკა არ არსებობს. მათი ფინანსური დახმარების საკითხიც ცენტრალურ დონეზე არ რეგულირდება. ალბათ ამის შედეგია, ისეთი განკარგულების არსებობა, როგორიც მაგალითად, მიმდინარე წელს ქალაქ გორის მერიამ მიიღო. დადგენილების თანახმად, ადგილობრივი ბიუჯეტიდან  წლის განმავლობაში დახმარებას, 200 ლარის ოდენობით, დაუნის სინდრომის მქონე მხოლოდ 30 წლამდე ადამიანები მიიღებენ.

რამდენიმე მუნიციპალიტეტის ბიუჯეტში ფულადი დახმარება დაუნის სინდრომის მქონე მხოლოდ 18 წლამდე ახალგაზრდებისთვისაა გათვალისწინებული.

ასეთ დროს ლოგიკურია ვიფიქრო, რომ ჩემს ქვეყანაში ამ ადამიანთა საჭიროებებს არ ითვლიან.

ამ რეალობის დანახვას კი ჭრელწინდებიან ხელისუფალთა ფოტოები სულაც არ ართულებს.

ავტორი გვანცა დოლუაშვილი

დატოვე კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s