წუხელ, ღამით, როცა მეძინა ნაცნობმა გრძნობამ გამაღვიძა. აი, იმ გრძნობამ, რომ გინდა ჩამოიშორო და თავი დაგანებოს. ღამით, როცა ყველაფერი მშვიდი უნდა იყოს, არ მშვიდდება განცდები. დრო, რომელსაც ახლა წლები მაშორებს სულაც არ არის შორეული, გაუცხოებული, სხვისი. პირიქით, რაც უფრო ვშორდები ბავშვობის წლებს, მით უფრო ახლო ხდება მოგონებები. თითქოს, რაღაც წრეა, რაზეც ვტრიალებ, ხან უკიდურესად შორს ვარ რაღაც წერტილიდან, ხან კი პირიქით, ზუსტად იმ ადგილს ვემთხვევი. ვინ იცის, იქნებ სულაც ამ ტკივილის გარშემო ვტრიალებ და ვერც ვერასდროს გავექცევი. ბავშვობის წლები, რომლებიც სიხარულითა და სიყვარულით სავსეა, დღეს უკვე ტკივილითა და შურისძიებით იჟღინთება. თუმცა, რა წამსაც ვივიწყებ წარსულს და აწმყოს ვუბრუნდები, ვხვდები, რომ შურისძიების დრო უკვე გავიდა.

***

ქალები, რომლებმაც უარი თქვეს მოძალადე კაცებზე, გმირები არიან.

ხშირად, როცა ვიგებ იმ ქალების ამბავს, რომლებმაც ვერ გაბედეს თავად ემართათ საკუთარი ბედი, მესმის და ვუგებ. გამოგიტყდებით და მეც არ ვიცი, რომ დამჭირდეს რა უნდა ვქნა. შევძლებ კი დავუპირისპირდე მას?! მაგრამ ვიცი დედაჩემისგან, რომელიც გმირია, როგორ უნდა წახვიდე ოჯახის წინააღმდეგ. მინახავს, როგორ მიაღწია მან იმ ეტაპს, რომელსაც დღეს თავისუფლება ჰქვია. დრო, როცა იპოვა საკუთარი თავი. ასე ვიპოვი მეც.

ძალადობას, ვფიქრობ, ყველა ერთნაირად გამოხატავს, მაგრამ მთავარი წინააღმდეგობაა. არასდროს ამოუღია დედაჩემს მამაჩემის ძალადობის წინააღმდეგ ხმა, მაგრამ ის მაინც გმირია, რადგან დღეს თავისუფალია. ნამდვილად ადვილია წამოხვიდე სახლიდან, სადაც მოძალადე ქმარი ცხოვრობს, მაგრამ არ არის მარტივი იცხოვრო იმ საზოგადოებაში, სადაც ვერავინ გაიგებს, რატომ “დაანგრიე” ოჯახი. აი, რატომა რის დედაჩემი გმირი.

ღამე, როცა თვალებს ვხუჭავ, ხშირად მეორდება გრძნობა, რომელიც არა და არ გაქრა, თვალები დახუჭული მაქვს და ვგრძნობ, როგორ მედება ცივი ლულა შუბლზე, რომელმაც თუ გაისროლა, ტყვია გაათბობს… მე გადავრჩი.

დედამ გადამარჩინა…

დედაჩემი გმირია…

დედაჩემი იღიმის…

მახსოვს, ჭურჭლები, რომლებითაც დედაჩემს წყალი მოჰქონდა, როგორ მხვდებოდა ყოველ დილით დახვრეტილი. არ ვიცი, ესე ღრმად მეძინა, თუ უბრალოდ არ მინდოდა გამეგო იარაღის ხმა. თუმცა, ერთი კი ვიცი, ახლაც ამ სიტყვის გაგონებაზე დაუცველობის განცდა მიჩნდება. ვერ ვიტან დანებს, რომლებიც მამაჩემს მუდამ ჯიბეში ედო, თითქოს ყოველთვის მზად იყო თავს დასხმოდა მსხვერპლს.

თუმცა, არც ისე იყო, რომ მამაჩემს დადებითი არაფერი ჰქონოდა – ჩემს თვალწინ არასდროს სცემდა დედას. არ ვიცი ამას როგორ ახერხებდა. მე მხოლოდ მის შედეგებს ვხედავდი – შუაგულ აგვისტოს დედას ყელიან სვიტერში და ნელ-ნელა გამოცარიელებულ ჭურჭლის თაროებს.

ეს იყო ჩემი ცხოვრების რვა და დედას ცხოვრების ცხრა წელი.

როცა დედამ მამაჩემის სახლი დატოვა, მახსოვს, რა ეცვა. იანვრის ცივი ღამე იყო, ის სვიტერი დღემდე დევს კარადაში.

როცა დედამ მამაჩემის სახლი დატოვა ჯერი ჩემზე მიდგა. მე ხომ მისი “სისხლი და ხორცი ვარ”, შვილზე უარს ვინ ამბობს?!. ბოლოს, როცა სკოლას ვამთავრებდი, ბოლოს როცა კლასში ბოლო გაკვეთილზე ვიჯექი და სკოლას ვემშვიდობებოდი მქონდა შეგრძნება, რომ მამაჩემი კარს გამოაღებდა და იტყოდა: “უკაცრავად, თინა ერთი წუთით გამოუშვით”. ვნატრობდი, რომ მასწავლებელს ეთქვა, იცით ეს საგაკვეთილო პროცესია და თქვენ ამას ხელს უშლით, მაგრამ არასდროს, არასდროს არ მომხდარა ასე. დედა ყოველთვის ხვდებოდა, რომელ დღეს მიხმო მამაჩემმა დერეფანში რომ ვენახე. ხვდებოდა, ან რა მიხვედრა უნდოდა ისე მისისხლიანდებოდა თვალები როგორც მამაჩემს, როცა გიჟდებოდა.

დღეს, როცა ჩემს მშობლებს ერთმანეთთან საერთო არაფერი აქვთ, მე ვარსებობ. ჩემი არსებობით მე დედაჩემმა მოძალადე მამასთან სამუდამოდ დამაკავშირა.

მოძალადე ქმრისგან ქალები ბავშვებს არ უნდა აჩენდნენ!

ანონიმი ავტორი

(C) ’17 მაისის’ მასალების გამოყენების პირობები იხილეთ აქ

Posted by თამრი სხულუხია

"17 მაისის" ჟურნალისტი 2014 წლიდან

დატოვე კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s